Në rininë dhe moshën e hershme të pjekurisë, njeriu shpesh përqendrohet te ndërtimi i jetës së jashtme: karriera, familja, pasuria, reputacioni dhe pozita shoqërore. Jung argumentonte se, me kalimin e viteve, vëmendja duhet të kthehet gradualisht edhe nga bota e jashtme drejt botës së brendshme.
Për një burrë, të dyzetat mund të bëhen kështu një periudhë vetëdijeje më të madhe. Jo sepse jeta fillon fjalë për fjalë në moshën 40-vjeçare, por sepse njeriu mund të fillojë të jetojë më pak për t'u provuar të tjerëve diçka dhe më shumë në përputhje me atë që është në të vërtetë.
Në këtë fazë, dështimet, humbjet dhe gabimet e së kaluarës mund të shihen ndryshe: jo vetëm si plagë, por edhe si përvojë. Njeriu fillon të kuptojë se nuk mund të jetojë përgjithmonë sipas rolit që shoqëria, familja apo vetja e tij e re i kanë caktuar.
Kjo lidhet me atë që Jung e quante individuacion – procesi përmes të cilit njeriu bëhet gjithnjë e më shumë vetvetja, duke pranuar edhe anët e personalitetit që më parë i kishte mohuar ose fshehur.
Prandaj, të dyzetat mund të mos jenë fundi i rinisë, por fillimi i një etape më të vetëdijshme të jetës. Një periudhë ku pyetja nuk është më vetëm “Çfarë mund të arrij?”, por edhe “Kush dua të jem?”
Në këtë kuptim, ideja e Jung-ut është e fuqishme: ndonjëherë njeriu nuk fillon ta jetojë jetën sipas vetes derisa të ketë kaluar gjysmën e parë të saj duke kuptuar se çfarë nuk është.
