Është e vertetë që ne jemi shoqëri primitive , e pa kulturë dhe e shkolluar keq . Këtë e tregon edhe institucioni ma primitiv dhe i hershëm i yni “Oda” . Oda e burrave nuk është më vetëm hapësirë tradicionale e takimit. Në shumë raste ajo ka kthyer në simbol të një mentaliteti ku çështjet e rënda, përfshirë dhunën në familje, tentohen të “merren vesh” brenda mureve, larg ligjit dhe larg mbrojtjes së viktimës. Kjo nuk është traditë; është prapambetje.
Një shoqëri e emancipuar nuk e zgjidh dhunën me ulje në tryezë dhe kompromis ndaj dhunuesit. Ajo e raporton, e heton, e ndëshkon dhe mbron viktimën. Sa kohë që gratë dhe vajzat kërkohet të heshtin, të durojnë ose të pajtohen, jeta e tyre do të mbetet e rrezikuar.
Problemi nuk është vetëm te gjykatat, qendrat sociale apo spitalet. Problemi është te mënyra si punësohen dhe mbrohen kuadrot. Kur vendi i punës fitohet me lidhje familjaro-politike dhe jo me aftësi, përgjegjësi dhe profesionalizëm, atëherë qytetari paguan çmimin: shërbim të dobët, drejtësi të vonuar, kujdes mjekësor të pamjaftueshëm dhe mbrojtje që vjen vetëm pas tragjedisë.
Nuk është rastësi që rinia po ikën nga Kosova. Ata nuk ikin vetëm për paga më të mira; ikin nga një realitet ku meritës i mungon vendi, ku lidhja është më e fortë se ligji dhe ku shteti nuk të bën të ndihesh i sigurt. Vendet demokratike u ofrojnë atyre atë që shteti i tyre nuk arrin ta japë: dinjitet, rregull dhe mundësi.
Çdo vrasje pas sinjalizimeve të përsëritura është dëshmi e dështimit kolektiv. Nuk mjafton që funksionarët të shprehin keqardhje pasi të ketë ndodhur më e keqja. Duhet të përgjigjen: kush nuk reagoi, pse nuk u zbatua mbrojtja, kush e lejoi që rasti të mbetej pa zgjidhje dhe kush do të mbajë përgjegjësi.
Një shtet që nuk e vlerëson jetën e qytetarit nuk mund të quhet shtet modern. Kosova ka nevojë për emancipim të vërtetë: për një kulturë që e sheh gruan, fëmijën dhe të dobëtin si qytetarë të barabartë — jo si çështje për t’u “zgjidhur” në odë.
